خداوند،انسان ها (کودکان) را پاک و بی گناه در این جهان به دنیا می آورد و مسئولیت تربیت و بزرگ کردن صحیح آن ها را به بزرگترها و مخصوصا پدر و مادر می سپارد.
هر کجای این دنیا،انسانی بدنیا بیاید،مسلما بر دنیا تاثیر خواهد گذاشت.
بنابراین،وظیفه ی همه ی ما است تا با اصلاح رفتارهای خودمان و کوشش در تربیت کودکان و خردسالان،جهان بهتری را برای خودمان و تمامی انسان ها رقم بزنیم.
کودکان مغولی نیز از بقیه ی کودکان جهان مثتثنی نیستند و موفقیت و اخلاقمداری آن ها،یک گام بزرگ در امنیت،ثبات و پیشرفت جهانی خواهد بود.
چندی پیش مطلبی خواندم که خشونت در مدارس مغولستان در حال افزایش است.
کارشناسان،دلیل این افزایش خشونت را عدم آگاهی و یا ناتوانی کودکان در حل مشکلاتشان با دوستانشان و همکلاسیانشان و بطور کل،با افراد جامعه،از راه گفتگو و درک متقابل می دانند.
ادامه ی این روند،باعث حاکم شدن "قانون جنگل" در بین کودکان امروز و بزرگترهای فردای مغولستان خواهد شد که اگر توسط مجامع بین المللی حل نشود،باعث فجایع بسیاری در آینده ی بشریت خواهد شد.
البته،خشونت در مدارس،در تمام کشورهای جهان وجود دارد اما افزایش آن باعث عواقب جسمی و روانی بسیاری بر سلامت کودک و یا دانش آموز خواهد شد و یا حتی می تواند به یکی از عوامل اصلی ترک تحصیل دانش آموز تبدیل شود.
گفته می شود که اقدامات مهمی برای افزایش آگاهی ملت مغولستان و بخصوص،کودکان این سرزمین از ضررهای تنش در جامعه و حل مشکلات بوسیله دعوا و زور در حال انجام شدن است.
هر کودکی که در دنیا متولد می شود،یک ظرفیت ها و تواناییهای بخصوص به خود را دارد که اگر به این استعدادها و خصوصیات،جهت مثبت داده نشود،عواقب آن،دامان تمام بشر را خواهد گرفت.
لزوم تربیت کودکان،توسط نیروهای مومن و خداجو از لزومات تربیتی کودکان مغولی است و باید توجه داشته باشیم که کمک های ما به کودکان مغولی،هرگز نام ایران و فرهنگ همنوع دوستی ایرانیان را از ذهن این بندگان خدا،پاک نخواهد کرد.
کودکان مغولی،اکثرا در بین فقر،جهالت،فساد و دیگر موارد ناپسند برای یک کودک به دنیا می آیند که برای دلسوزان،زنگ خطر بزرگی است.
